Elke week vertelt één van mijn cliënten over haar proces bij Gelukkig jezelf. Ze is zelf therapeut en wil graag een stapje verder komen in haar persoonlijke ontwikkeling. Deze blog is onderdeel van een serie blogs over een (online én offline) traject van sessies bij Gelukkig jezelf. 

Wennen aan mijn nieuwe zelf

Na de laatste sessie voel ik heel duidelijk dat ik anders ben dan ik gewend ben. Er is een besef dat wie en hoe ik mijn leven lang geweest ben, erg bepaald werd door aan te passen aan wat mijn omgeving acceptabel genoeg vond. Dat is heel natuurlijk. Alleen als je omgeving bestaat uit ongezonde en grensoverschrijdende invloeden, is dat een ander verhaal.

Gezonde agressieve energie

Het is onwennig om te merken hoeveel gezonde agressie-energie er in mij zit. In de auto wellen buien op dat ik hardop aan het vloeken ben. Ineens hoor ik mezelf hardop – terwijl ik alleen thuis de vaat doe en stofzuig – mijn ex de wind van voren geven. (het was nogal een donderpreek.) Eenmaal op gang komen ook allerlei andere figuren uit mijn verleden aan bod. Keurige dame als ik altijd was, is het lachwekkend om mezelf dingen te horen zeggen als ‘tief-toh-op-met-je-fucking-zieke–gore-klote-spelletjes-motherfuckingsonofabitch’.

Mijn mannelijke kwaliteiten en ruimte leren innemen

Als dat mijn Gilles de la Tourette-fase voorbij is ervaar ik mijn mannelijke kwaliteiten. Solide energie en kracht. Hoe dat voelt en de eigen ruimte inneemt, ten opzichte van het zachte zichzelf uit de weg houdende ruimte gevende.

Dus van minuscuul de ruimte mogen nemen van mezelf, neem ik ineens ruimte in. Dat voelt reusachtig. Dat moet ik echt even verwerken. Droom er zelfs van.

Verwerkingsdroom

Om mij heen groen, en boomstammen zijn waarin ik steeds in de buik van de boom ga en een soort astraal- energetisch besta en de wereld dien waar ik kan. Dan ineens zit ik midden in een open vlakte met die boomstammen om me heen. Nog steeds die holtes. Die zijn alleen niet meer mijn schuilplaats.  Dat is klaar. Moet de wijde wereld in en kijk een eindeloos niks in. Weet niet hoe ik daar kom of waar ik naartoe moet. Zodra ik weet dat het tijd is om te vertrekken, verandert het landschap. Dan besef ik me ineens dat het landschap niet verandert, maar dat ik groei. Zo groot, dat de wereld waar ik net was – ten grootte was van een grasspriet. Ik moet wennen aan dat grote lichaam. Aan hoe anders alles er nu uitziet. Er is zoveel meer.

Verschillende prioriteiten verstand en gevoel

In veel opzichten stoei ik nog met mijn wil om te presteren. De prioriteiten van mijn verstand en de prioriteiten van mijn gevoel trekken beiden aan mij. Het hoort erbij. Het is niet makkelijk. het is het achtergelaten hebben van mijn oude huid. Het is het aangaan van mijn nieuwe gedaante. En die is nog vaste vorm aan het krijgen.

Niet meer op dezelfde golflengte

In mijn buitenwereld vinden er ook opmerkelijke veranderingen plaats. De mensen naar wie ik toe trok daar voel ik me niet langer mee op dezelfde golflengte. Ze passen niet langer bij me. Daar vind ik niks van- het is wat het is. Het is waar.

Ben vastbesloten om alleen nog toe te laten wat er bij me past en te doen en laten wat voor naar mijn hoogste Liefdevolle Intelligentie en Intelligente Liefde hoogste juist is. Ook al zijn er dan veranderingen en onzekerheden die niet comfi of zelfs even niet leuk zijn.

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *